စစ်နှင့်အချစ်

အခန်း (၁)

မိုးသောက်ယံ၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် ရန်ကုန်မြို့ရှိ တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းမကြီးပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံ့နှံ့ကျရောက်လာသည်။ လမ်းတစ်ဖက်ရှိ အိမ်ကြီးတစ်လုံး၏ ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်မှ မိန်းမတစ်ဦး ငေးမောနေသည်။ ဆုပြည့်။ အသက် ၃၈ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း သူမရဲ့အလှဟာ မညှိုးမနွမ်း။ ရှည်လျားပြီး သန်မာတဲ့ဆံပင်တွေကို ပခုံးပေါ် လွှင့်တင်ထားသည်။ မျက်လုံးတွေက ထက်မြက်ပြီး နက်ရှိုင်းကာ အတွင်းစိတ်ထဲမှာ လှိုင်းလုံးကြီးတွေ ရိုက်ခတ်နေတာကို ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူမဟာ လှတယ်၊ ချောတယ်၊ တော်တယ်။ ဒါပေမယ့်... ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ ခက်ခဲတယ်။ လောဘလည်း ကြီးတယ်။ သူမရဲ့ဘဝဟာ လမ်းဆုံလမ်းခွလေးခုစာရဲ့အလယ်မှာ ရပ်တန့်နေသလိုပါပဲ။ “အမေ...” အသံတစ်သံကြားလို့ နောက်ကိုလှည့်လိုက်တော့ သမီးဖြစ်သူ ထက်ထက် တံခါးဝမှာ ရပ်နေသည်။ အသက် ၁၇ နှစ်အရွယ် ထက်ထက်ဟာ ဆုပြည့်ရဲ့အလှကို အပြည့်အဝ အမွေခံထားသူ။ ဒါပေမယ့် မျက်လုံးတွေမှာတော့ ဖခင်ဖြစ်သူရဲ့ မာနနဲ့ သတ္တိကို ဆောင်ထားသည်။ “ငယ်ငယ်ကတည်းက နိုးနေပြီလား” “အိပ်မပျော်ဘူး။ အိမ်မက်ဆိုးတွေ မက်တယ်” ဆုပြည့်ဟာ သမီးရဲ့ဆံပင်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ချီပေးလိုက်သည်။ “ဘာအိမ်မက်လဲ” “လူတစ်ယောက်... စစ်ဝတ်စုံနဲ့ လူတစ်ယောက်။ သူ့မျက်နှာကို မမြင်ရဘူး။ ဒါပေမယ့် သူ့အသံက... ရင်းနှီးနေတယ်” ဆုပြည့်ရဲ့လက်တွေ ခဏရပ်သွားသည်။ မျက်လုံးထဲမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ဝင်ရောက်လာပြီး ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။ “အိမ်မက်တွေပဲ။ သွား၊ ပြန်အိပ်” ထက်ထက်ဟာ မိခင်ရဲ့မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မိခင်ဖြစ်သူဟာ ဘယ်တော့မှ ဒီလိုမျိုး... မတည်မငြိမ်ဖြစ်တတ်ပါ။ “အမေ... ကျွန်မရဲ့အဖေ အကြောင်း ပြောပြပေးဦးမလား” ဆုပြည့်ရဲ့မျက်နှာ မာကျောသွားသည်။ “အဖေဆိုတာ မရှိဘူး။ ငါပြောပြီးပြီ” “ဒါပေမယ့်...” “သွားအိပ်!” အမိန့်သံနဲ့ ထက်ထက်ဟာ တုန်လှုပ်သွားပြီး တံခါးဆီ ပြန်လှည့်သွားသည်။ တံခါးဝမှာ ရပ်လိုက်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်မလိုလို လုပ်မိသည်။ “အမေ... ကျွန်မကို ချစ်တယ်မလား” ဆုပြည့်ရဲ့မျက်လုံးတွေ ပျော့အိတ်သွားသည်။ “ချစ်တာပေါ့။ ငါ့ရဲ့အသက်ထက်တောင်” ထက်ထက် ပြုံးလိုက်ပြီး တံခါးကိုပိတ်သွားသည်။ ဆုပြည့်ဟာ ပြတင်းပေါက်ဆီ ပြန်လှည့်သွားသည်။ လက်ထဲမှာ ဆွဲထားတဲ့ လည်ဆွဲကြိုးလေးကို လက်ညှိုးထိုးပွတ်သပ်လိုက်သည်။ လည်ဆွဲကြိုးရဲ့အတွင်းဘက်မှာ ထွင်းထားတဲ့ စာလုံးနှစ်လုံး။ ဗိုလ်ကြီးဖြိုး ပြီးခဲ့တဲ့ ၁၇ နှစ်တာလုံး သူမဟာ ဒီစာလုံးနှစ်လုံးကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့ရသည်။ အခုတော့ ထက်ထက်ဟာ ကြီးပြင်းလာပြီ။ သူ့ရဲ့မျက်လုံးတွေ၊ သူ့ရဲ့မာန၊ သူ့ရဲ့သတ္တိ... အားလုံးဟာ ဖြိုးနဲ့တူနေတယ်။ ဖုန်းမြည်လာသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်က နံပါတ်ကို ကြည့်လိုက်တော့ ဆုပြည့်ရဲ့နှလုံးခုန်သံ ရပ်သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။ “ဟယ်လို” “ဆု... ငါပြန်လာပြီ” အသံက ကြမ်းတမ်းပြီး အာဏာပါနေသည်။ ဒါပေမယ့် အတွင်းထဲမှာ နာကျင်မှုတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားသလို ရှိနေသည်။ ဆုပြည့်ရဲ့လက်တွေ တုန်သွားသည်။ “ဖြိုး...” “ငါ့ကို ဗိုလ်ကြီးဖြိုးလို့ပဲ ခေါ်ပါ။ ငါဟာ ၁၇ နှစ်တုန်းက ဖြိုးမဟုတ်တော့ဘူး” “ဘယ်မှာလဲ” “မင်းအိမ်ရှေ့မှာ” ဆုပြည့်ဟာ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်တော့ အောက်မှာ အနက်ရောင် SUV ကားတစ်စီးရပ်ထားပြီး ကားရှေ့မှာ လူတစ်ယောက် ရပ်နေသည်။ ဗိုလ်ကြီးဖြိုး။ အရင်တုန်းက သူဟာ ချောမောလှပပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ အခုတော့ မျက်နှာပေါ်မှာ ဒဏ်ရာအမာရွတ်တွေ၊ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ဒေါသအပြည့်၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်က စစ်ပွဲရဲ့ဒဏ်ကို ခံထားရသူ။ KNU ရဲ့ ဗိုလ်ကြီးတစ်ယောက်။ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ စစ်မျက်နှာတွေမှာ ၁၇ နှစ်ကြာ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့သူ။ မူးယစ်ဆေးတွေရဲ့ဒဏ်၊ စစ်ပွဲရဲ့ဒဏ်တွေက သူ့ကို ဒေါသကြီးပြီး ရိုင်းစိုင်းတဲ့လူအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီ။ ဆုပြည့်ဟာ အောက်ကိုဆင်းပြေးသွားသည်။ တံခါးဖွင့်လိုက်တော့ ဗိုလ်ကြီးဖြိုးက ရှေ့တိုးလာပြီး သူမရဲ့လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲယူလိုက်သည်။ “ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တယ်ဆု” “ဖြိုး...” “ငါ့ကိုမျှော်မနေဘဲ သူဌေးသားလေးနဲ့ လက်ထပ်လိုက်တယ် မဟုတ်လား” ဆုပြည့်ရဲ့မျက်လုံးတွေ မျက်ရည်ဝဲလာသည်။ “မင်းပျောက်သွားတယ်... မင်းသေသွားပြီလို့ သူတို့ပြောတယ်...” “ငါသေတာတောင် မင်းငါ့ကိုစောင့်ရမှာ။ မင်းငါ့ဇနီးပဲ” “ငါတို့ လက်မထပ်ခဲ့ကြဘူး” ဗိုလ်ကြီးဖြိုးရဲ့မျက်လုံးတွေ မှိန်းသွားသည်။ “ဒါပေမယ့် မင်းငါ့ကလေးကို မွေးခဲ့တယ်” ဆုပြည့်ရဲ့မျက်နှာ ဖြူဖပ်သွားသည်။ “မင်း... မင်းဘယ်လိုသိလဲ” “ငါဘာမှ မသိဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်တော့ ငါသိသွားပြီ” ဆုပြည့်ဟာ သူ့ရဲ့လက်ကို လွှတ်ဖယ်လိုက်သည်။ “ထက်ထက်က မင်းရဲ့သမီးပဲ။ ဒါပေမယ့် အခု သူမရဲ့အဖေက ဦးတိုးပဲ။ သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ ဦးတိုးပဲ” “ဦးတိုး... ရေနံမြေသူဌေးသားလေး” “သူက ကောင်းတယ်။ ယဉ်ကျေးတယ်။ ထက်ထက်ကို သားရင်းလိုချစ်တယ်” ဗိုလ်ကြီးဖြိုးဟာ အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်သည်။ အဲဒီရယ်သံထဲမှာ ဒေါသ၊ နာကျင်မှု၊ မာနနဲ့ အရှက်တရားတွေ ရောနှောနေသည်။ “ယဉ်ကျေးတယ်... ဟုတ်လား။ ဒါဆို ငါကရိုင်းစိုင်းတယ်ပေါ့” “ဖြိုး... ငါ ဒီလိုမဆိုလိုဘူး” “မင်းဒီလိုပဲဆိုလိုတာ။ မင်းအမြဲတမ်း ကောင်းတဲ့ဘက်ကိုပဲ ရွေးချယ်တယ်။ လွယ်တဲ့ဘက်ကိုပဲ ရွေးချယ်တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းမေ့နေတာတစ်ခုရှိတယ်” သူဟာ ခြေတစ်လှမ်းတိုးလာပြီး ဆုပြည့်ရဲ့နားရွက်နားမှာ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ “ငါဟာ အခု အင်အားကြီးတဲ့ တပ်မှူးတစ်ယောက်။ မင်းကိုရော၊ မင်းသမီးကိုပါ ပြန်ယူမယ်။ ငါ့လမ်းကို ဘယ်သူမှ မပိတ်ရဲဘူး” သူဟာ လှည့်ထွက်သွားပြီး ကားပေါ်တက်သွားသည်။ ကားဟာ လမ်းထိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အထိ ဆုပြည့်ဟာ ရပ်နေမိသည်။ အိမ်ထဲကို ပြန်လှည့်လာတော့ ထက်ထက်က လှေခါးထိပ်မှာ ရပ်နေပြီး အောက်ကိုငေးကြည့်နေသည်။ “အမေ... အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ” ဆုပြည့်ဟာ အဖြေမပေးနိုင်ဘဲ ရှိနေမိသည်။ ထက်ထက်ရဲ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ စူးစမ်းမှုတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “ကျွန်မရဲ့အိမ်မက်ထဲက လူနဲ့ တူနေတယ်” ဆုပြည့်ရဲ့နှလုံးသားဟာ အေးစက်သွားသည်။

လမ်းတစ်ဖက်ရှိ အိမ်ကြီးတစ်လုံး၏ ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်မှ မိန်းမတစ်ဦး ငေးမောနေသည်။ ဆုပြည့်။ အသက် ၃၈ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း သူမရဲ့အလှဟာ မညှိုးမနွမ်း။ ရှည်လျားပြီး သန်မာတဲ့ဆံပင်တွေကို ပခုံးပေါ် လွှင့်တင်ထားသည်။ ... (💡 TIP: Continue pasting ALL your Chapter 1 content here exactly)

အခန်း (၂)

သုံးရက်အကြာ။ နေပြည်တော်ရှိ ဇိမ်ခံဟိုတယ်တစ်ခုရဲ့ ညစာစားပွဲခန်းမှာ မြန်မာနိုင်ငံရဲ့ အချမ်းသာဆုံး စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တွေ စုဝေးနေကြသည်။ သော်ဇင်။ အသက် ၄၀ ကျော်။ ရုပ်ရည်ချောမောပြီး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ အမူအရာတွေနဲ့။ အရင်တုန်းက အစိုးရစစ်တပ်ရဲ့ ထိပ်တန်းအရာရှိတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းမှာ ရုရှားနိုင်ငံကို ပညာသင်သွားခဲ့သည်။ အခုတော့ သူဟာ AI နဲ့ Robot Soldier ကုမ္ပဏီတွေရဲ့ ပိုင်ရှင်။ အရှေ့တောင်အာရှမှာ အအောင်မြင်ဆုံး လက်နက်ထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းရှင်။ သူ့ရဲ့လက်အောက်မှာ အဆင့်မြင့်ဒရုန်းတွေ၊ AI စနစ်တွေ၊ စက်ရုပ်စစ်သားတွေ ရှိသည်။ သူဟာ စစ်ပွဲရဲ့အရှင်သခင်။ နည်းပညာရဲ့ဘုရင်။ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့ညမှာ သူ့ရဲ့မျက်နှာမှာ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ တင်းမာမှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ “သော်ဇင်” အသံတစ်သံကြားလို့ နောက်ကိုလှည့်လိုက်တော့ ဗိုလ်ကြီးဖြိုး တံခါးဝမှာ ရပ်နေသည်။ သူ့နောက်မှာ KNU ရဲ့ လက်နက်ကိုင်အဖွဲ့ဝင် ခြောက်ယောက်။ အားလုံး လက်နက်အပြည့်စုံနဲ့။ ဟိုတယ်ရဲ့လုံခြုံရေးတွေ ချက်ချင်းတင်းမာသွားသည်။ “ဖြိုး... ကြာပြီမတွေ့ရတာ” “၁၇ နှစ်။ အတိအကျပြောရရင် နေ့ရက် ၆,၂၀၅ ရက်” “မင်းအမှတ်ရနေတုန်းပဲလား” ဗိုလ်ကြီးဖြိုးဟာ စားပွဲတစ်ခုဆီသွားပြီး ဝိုင်ပုလင်းကို ကိုင်လိုက်သည်။ ဖန်ခွက်ထဲကို လောင်းချပြီး တစ်ကျိုက်တည်း ကုန်အောင်သောက်လိုက်သည်။ “ငါတို့ ကျောင်းတုန်းက သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်လား” “ဟုတ်တယ်” “ဆုကိုရော မှတ်မိသေးလား” သော်ဇင်ရဲ့မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းသွားသည်။ “ဆုပြည့်ပေါ့။ ငါတို့အားလုံးရဲ့ crush” “ဟုတ်တယ်။ မင်းလည်း သူ့ကိုကြိုက်တယ်မလား” သော်ဇင် ပြုံးလိုက်သည်။ ဒါပေမယ့် ပြုံးတဲ့အပြုံးက အေးစက်နေသည်။ “အတိတ်တုန်းက ကြိုက်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ ငါ့မှာ လုပ်ငန်းတွေ၊ စီးပွားရေးတွေ ရှိတယ်” “စီးပွားရေး... ဟုတ်လား။ ဒါဆို ငါတို့စကားပြောလို့ရပြီ” ဗိုလ်ကြီးဖြိုးဟာ စားပွဲပေါ် မြေပုံတစ်ခုကို ဖြန့်လိုက်သည်။ “ဒီနေရာ။ ကရင်ပြည်နယ်၊ ဘားအံခရိုင်၊ ကျေးရွာ ၁၂ ရွာ ပါဝင်တဲ့ ဒေသ” သော်ဇင် မြေပုံကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ဘိုက်ဘရေနီယံ” “ဟုတ်တယ်။ ကမ္ဘာမှာ အရှားပါးဆုံး သတ္တုတစ်မျိုး။ ဒီဒေသမှာ အမြောက်အမြား ရှိတယ်” “မင်းတို့ရဲ့ ဒေသမှာ ရှိနေတာ မင်းတို့အတွက် ကံကောင်းတာပေါ့” ဗိုလ်ကြီးဖြိုးရဲ့မျက်လုံးတွေ မှိန်းသွားသည်။ “ဒါပေမယ့် အခု မင်းရဲ့ ဒရုန်းတွေ၊ စက်ရုပ်တွေနဲ့ မင်းရဲ့လူတွေ ဒီဒေသကို ဝင်ရောက်လာနေပြီ” သော်ဇင် ခဏတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “စီးပွားရေးပဲ” “ဒါပေမယ့် ဒီစီးပွားရေးက ငါတို့လူမျိုးတွေရဲ့ မြေကို ဖျက်ဆီးနေတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ကျေးရွာတွေကို သိမ်းပိုက်နေတယ်” “ငါ လိုင်စင်ယူထားတယ်” “ဘယ်သူ့ဆီက?” “အစိုးရဆီက” ဗိုလ်ကြီးဖြိုးဟာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဖန်ခွက်ကို မြေချပစ်လိုက်သည်။ ဖန်ခွက် ကွဲသွားပြီး ဟိုတယ်ရဲ့တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖျက်ဆီးလိုက်သည်။ “အစိုးရ... မင်းတို့နှစ်ယောက် လက်တွဲပြီး ငါတို့မြေကို လုယူနေတာ ငါသိတယ်” “ဖြိုး...” “ငါ့ကို ဗိုလ်ကြီးဖြိုးလို့ပဲ ခေါ်” သော်ဇင် ထိုင်ခုံကနေ ထလိုက်သည်။ “ငါတို့ စကားပြောလို့မရဘူးဆိုရင်...” “စကားပြောလို့ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့ရဲ့ စည်းကမ်းနဲ့ပဲ” “ဘာစည်းကမ်းလဲ” “မင်းရဲ့ လုပ်ငန်းတွေ ဒီဒေသကနေ ရုပ်သိမ်း။ ၄၈ နာရီအတွင်း” သော်ဇင် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး” “ဒါဆိုရင် စစ်ပဲ” ဗိုလ်ကြီးဖြိုးဟာ လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူ့ရဲ့လူတွေက လက်နက်တွေကို ပစ်မှတ်ထားပြီး နောက်လိုက်သွားကြသည်။ သော်ဇင် ပြတင်းပေါက်ဆီ သွားပြီး အောက်ကိုငေးကြည့်လိုက်သည်။ ဗိုလ်ကြီးဖြိုးရဲ့ကားတန်း ထွက်သွားတာကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူ့အိတ်ကပ်ထဲက ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး နံပါတ်တစ်ခုကို ခေါ်လိုက်သည်။ “စစ်ကြောင်းအားလုံးကို အသင့်ပြင်ထား။ KNU ရဲ့ စခန်းတွေကို ဒရုန်းတွေနဲ့ စတင်တိုက်ခိုက်မယ်” ဖုန်းချလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာမှာ အေးစက်တဲ့အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “ဖြိုး... မင်းငါ့ကို လှမ်းစိန်ခေါ်တာ မှားသွားပြီ” တစ်ပတ်အကြာ။ စစ်ပွဲရဲ့သတင်းတွေဟာ နိုင်ငံတစ်ဝန်းလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားသည်။ သော်ဇင်ရဲ့ အဆင့်မြင့်ဒရုန်းတွေဟာ KNU ရဲ့စခန်းတွေကို နေ့ရောညပါ ဗုံးကြဲတိုက်ခိုက်နေသည်။ ဗိုလ်ကြီးဖြိုးရဲ့တပ်ဖွဲ့တွေလည်း အားမနည်းဘဲ ပြန်လည်ခုခံနေကြသည်။ ဒါပေမယ့် သော်ဇင်ရဲ့နည်းပညာက သာလွန်နေသည်။ AI စနစ်တွေဟာ KNU ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်ပြီး စက်ရုပ်စစ်သားတွေက လူသားတွေထက် ပိုမိုသေကျေစွာ တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ ဆုပြည့်ဟာ သတင်းတွေကို ကြည့်ရင်း နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပူလောင်နေမိသည်။ သူမရဲ့အတိတ်... သူမရဲ့ပစ္စုပ္ပန်... သူမရဲ့အနာဂတ်... အားလုံး စစ်ပွဲရဲ့မီးတွေထဲမှာ လောင်ကျွမ်းနေသည်။ ဒီလိုအချိန်မှာ ဖုန်းမြည်လာပြန်သည်။ “ဆု... ငါ ဦးတိုးပါ” ဆုပြည့်ရဲ့မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသည်။ “ဦးတိုး... မင်းဘယ်မှာလဲ” “အာဖရိကမှာ။ လုပ်ငန်းခရီးနဲ့ လာနေတာ။ ဒါပေမယ့် သတင်းတွေကြားလိုက်ရတော့ စိတ်ပူတယ်” “ငါတို့ အဆင်ပြေပါတယ်” “ထက်ထက်ရော” “သူလည်း အဆင်ပြေပါတယ်” “ဆု... ငါ မင်းတို့အတွက် လုံခြုံတဲ့နေရာတစ်ခု စီစဉ်ထားတယ်။ မင်းတို့ အခုလိုက်ချင်လား” ဆုပြည့် ခဏတွေးလိုက်သည်။ “မလိုက်သေးပါဘူး။ ထက်ထက်က ကျောင်းတက်နေတယ်” “ကောင်းပြီ။ ဒါပေမယ့် ငါ မြန်မာပြန်ရင် မင်းတို့ကို သွားတွေ့မယ်” “ဦးတိုး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” ဖုန်းချလိုက်ပြီး ဆုပြည့်ဟာ အိမ်ရှေ့ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲလျောင်းနေမိသည်။ မျက်ရည်တွေ ကျလာသည်။ ဦးတိုး... သူဟာ ဘယ်တော့မှ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့လူမဟုတ်ဘူး။ ယဉ်ကျေးတယ်၊ ချမ်းသာတယ်၊ ထက်ထက်ကို သားရင်းလိုချစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဆုပြည့်ရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ တစ်နေရာရာမှာ... ဖြိုး... သူ့ကို မမေ့နိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချဖို့ ခက်တယ်။ သူမရဲ့အားနည်းချက်။ ဖြိုးနဲ့ဆို စစ်ပွဲ၊ အန္တရာယ်၊ မတည်ငြိမ်မှု။ ဦးတိုးနဲ့ဆို လုံခြုံမှု၊ ငြိမ်းချမ်းမှု၊ ချမ်းသာမှု။ လောဘကြီးတဲ့ သူမဟာ နှစ်ခုလုံးကို လိုချင်နေမိသည်။ ဒါပေမယ့် ဘဝမှာ နှစ်ခုလုံး မရနိုင်ဘူး။

အခန်း (၃)

နှစ်လအကြာ။ စစ်ပွဲက ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ဗိုလ်ကြီးဖြိုးရဲ့တပ်ဖွဲ့တွေ ဆုတ်ခွာနေရပြီး သော်ဇင်ရဲ့ဒရုန်းတွေက ကရင်ပြည်နယ်ရဲ့ ဒေသအတော်များများကို သိမ်းပိုက်လိုက်သည်။ ဒီလိုအချိန်မှာ သတင်းဆိုးတစ်ခု ရောက်လာသည်။ ဦးတိုး အာဖရိကမှာ ပျောက်ဆုံးသွားသည်။ သူသွားခဲ့တဲ့ မိုင်းတွင်းဒေသမှာ ပြိုကျမှုဖြစ်ပြီး သူပါသွားတဲ့ ကားတန်းတစ်ခုလုံး မြေပြိုမှုအောက်မှာ မြှုပ်သွားသည်။ ဆုပြည့်ဟာ သတင်းကြားတဲ့အခါ ခြေထောက်တွေ ညံ့သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်ဘူး...” ထက်ထက်လည်း ငိုကြွေးနေသည်။ “အဖေ... အဖေပျောက်သွားတယ်” ဆုပြည့်ဟာ ထက်ထက်ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။ ဒီအချိန်မှာ သူမဟာ ဦးတိုးကို ဘယ်လောက်တန်ဖိုးထားမိလဲဆိုတာ သိသွားသည်။ သူမဟာ ဖြိုးကို သစ္စာဖောက်ပြီး ဦးတိုးကို ရွေးချယ်ခဲ့တာ မှားသလား... မမှားပါဘူး။ ဦးတိုးဟာ ထက်ထက်အတွက် ကောင်းတဲ့အဖေဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အခု သူပျောက်သွားပြီ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အာဖရိကတိုက်၊ ကွန်ဂိုနိုင်ငံရဲ့ မိုးသစ်တောနက်ကြီးထဲမှာ... ဒေါက်တာသင်း။ အသက် ၃၅ နှစ်။ မျိုးရိုးဗီဇအင်ဂျင်နီယာပါရဂူ။ ရုပ်ဆင်းပိုင်းမှာ မလှပေမယ့် ဦးနှောက်ပိုင်းမှာ တစ်မူထူးချွန်သူ။ ဇွဲကြီးပြီး ခေါင်းမာတယ်။ သူမဟာ သုတေသနအတွက် ကွန်ဂိုမှာ ရောက်နေတာ သုံးလရှိပြီ။ ဒီနေ့မှာတော့ မြေပြိုမှုဖြစ်တဲ့နေရာကို သုတေသနအဖွဲ့နဲ့ ရောက်လာသည်။ ပြိုကျနေတဲ့ ကျောက်တုံးတွေကြားထဲမှာ လူတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဦးတိုး။ သွေးတွေနဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ သတိလစ်နေသည်။ ဒေါက်တာသင်းရဲ့နှလုံးသား ရပ်သွားသလို ဖြစ်သွားသည်။ “ဦးတိုး... ဦးတိုး!” သူမဟာ ဦးတိုးကို အရင်တည်းက တစ်ဖက်သတ် ချစ်နေခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီ။ မိဘတွေက ရင်းနှီးတဲ့အတွက် ငယ်ငယ်ကတည်းက သိခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့မှာ ဆုပြည့်ရှိနေတော့ သူမဟာ ဝေးရာကိုပဲ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။ အခု... သူဟာ သူမရှေ့မှာ သတိလစ်နေသည်။ “ဆရာမ... ဒီလူကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” “ငါ့တဲဆီ ခေါ်သွား။ ချက်ချင်း” သူမဟာ ဦးတိုးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ အနားမှာနေပြီး ဆေးဝါးတွေ၊ ကုသမှုတွေ ပြုလုပ်ပေးသည်။ နောက်ဆုံးမှာ ဦးတိုး သတိပြန်လည်လာသည်။ ဒါပေမယ့်... “မင်း... မင်းဘယ်သူလဲ” ဒေါက်တာသင်းရဲ့မျက်နှာ ဖြူဖပ်သွားသည်။ “ဦးတိုး... ကျွန်မ သင်းပါ။ ဒေါက်တာသင်း” “သင်း... ငါ မမှတ်မိဘူး။ ငါဘယ်သူလဲ” သူမဟာ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဦးတိုးဟာ အတိတ်မေ့နေသည်။ ဒါပေမယ့်... သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ပေါ်လာသည်။ ဒါဟာ သူမအတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု။ “မင်းက မောင်တိုးပါ။ ငါ့ရဲ့... ငါ့ရဲ့ခင်ပွန်း” ဦးတိုး မျက်မှိတ်တွန့်လိုက်သည်။ “ခင်ပွန်း?” “ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ အတူတူ ခရီးထွက်လာတာ။ မြေပြိုမှုဖြစ်သွားတယ်” ဒေါက်တာသင်းဟာ လိမ်ညာနေမိသည်။ ဒါပေမယ့် သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ... ဦးတိုးကို ဘယ်တော့မှ မလွှတ်ချင်တော့ဘူး။ သူမဟာ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်မလွှတ်ချင်ဘူး။

အခန်း (၄)

နောက်ထပ် သုံးလအကြာ။ စစ်ပွဲဟာ ရပ်တန့်သွားပုံရသည်။ သော်ဇင်ရဲ့တပ်ဖွဲ့တွေက သတ္တုတွင်းဒေသကို သိမ်းပိုက်လိုက်ပြီး KNU ရဲ့တပ်တွေ တောင်ပေါ်ဒေသကို ဆုတ်ခွာသွားသည်။ ဒီလိုအချိန်မှာ သတင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဗိုလ်ကြီးဖြိုး ပြန်ပေါ်လာပြီ။ ဒါပေမယ့် အရင်ကထက် အင်အားပိုကြီးလာသည်။ သူ့မှာ လက်နက်တွေ၊ စစ်သားတွေ၊ ထောက်ပံ့မှုတွေ အများအပြား ရှိနေပြီ။ အစိုးရတပ်တွေနဲ့တောင် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်တဲ့ အင်အားစုကြီး ဖြစ်လာသည်။ ဆုပြည့်ဟာ သတင်းကြားတော့ စိတ်ထဲမှာ ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ ဦးတိုးလည်း ပျောက်နေတုန်း။ ထက်ထက်လည်း အဖေမဲ့ဖြစ်နေသည်။ ဒီလိုအချိန်မှာ ဗိုလ်ကြီးဖြိုးက ထက်ထက်ရဲ့ကျောင်းကို ရောက်လာသည်။ ထက်ထက်ဟာ ကျောင်းဆင်းပြီး ကားပေါ်တက်ဖို့ လုပ်နေတုန်း လူတစ်ယောက် ရှေ့ကိုလာပြီး ရပ်လိုက်သည်။ ဗိုလ်ကြီးဖြိုး။ စစ်ဝတ်စုံ၊ ခါးမှာ သေနတ်၊ မျက်နှာပေါ်မှာ အမာရွတ်တွေ။ “မင်း ထက်ထက်လား” ထက်ထက် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားသည်။ “ဟုတ်ကဲ့... ဘယ်သူလဲခင်ဗျား” “ငါ့နာမည် ဗိုလ်ကြီးဖြိုး” “ကျွန်မအမေနဲ့ သိလား” “သိတယ်။ ငါတို့... ငါတို့ အရမ်းရင်းနှီးတယ်” ထက်ထက်ဟာ သူ့မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ဒီမျက်လုံးတွေ... ဒီမာန... ဒီအသံ... “ကျွန်မ ခင်ဗျားကို အိမ်မက်ထဲမှာ မြင်ဖူးတယ်” ဗိုလ်ကြီးဖြိုးရဲ့မျက်နှာ အနည်းငယ် ပျော့သွားသည်။ “အိမ်မက်?” “ဟုတ်တယ်။ ခင်ဗျား စစ်ဝတ်စုံနဲ့ ရပ်နေတယ်။ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားမျက်နှာကို မမြင်ရဘူး။ အခုတော့ မြင်ရပြီ” သူဟာ ထက်ထက်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။ စစ်မျက်နှာတွေမှာ ရန်သူတွေကို ခါးခါးသီးသီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တဲ့ ဗိုလ်ကြီးဖြိုးဟာ ဒီအချိန်မှာ သမီးဖြစ်သူရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေမိသည်။ “ထက်ထက်... ငါ မင်းအဖေပဲ” ထက်ထက်ရဲ့မျက်နှာ ဖြူဖပ်သွားသည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး... ကျွန်မအဖေက ဦးတိုးပါ” “မဟုတ်ဘူး။ ဦးတိုးက မင်းကို ပြုစုခဲ့တဲ့လူ။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့အဖေအရင်းက ငါပဲ” “မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး...” ထက်ထက် ပြေးထွက်သွားသည်။ ဗိုလ်ကြီးဖြိုး မလိုက်နိုင်ဘဲ ရပ်နေမိသည်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီနေ့ကစလို့ ထက်ထက်ဟာ ဗိုလ်ကြီးဖြိုးကို စိတ်ဝင်စားလာသည်။ သူမဟာ ဖြိုးရဲ့အကြောင်းကို လိုက်လံစုံစမ်းသည်။ KNU ရဲ့စစ်မှူး၊ လွတ်လပ်ရေးအတွက် တိုက်ပွဲဝင်နေသူ၊ မိခင်ဖြစ်သူရဲ့ ရှေးဟောင်းချစ်သူ။ တစ်နေ့မှာတော့ ဖြိုးဟာ ထက်ထက်ကို လက်နက်လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို ခေါ်သွားသည်။ “မင်းရဲ့အမေ မင်းကို ငါ့ဆီကနေ ဝေးဝေးထားချင်တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်း ငါ့သမီးပဲ။ ငါ့ရဲ့သွေး” “ခင်ဗျား ကျွန်မအမေကို ဘာလို့ ထားခဲ့တာလဲ” “ငါ မထားခဲ့ဘူး။ စစ်ပွဲက ငါ့ကို ခွဲခဲ့တာ။ ငါပြန်လာတော့ မင်းအမေက ဦးတိုးနဲ့ လက်ထပ်ပြီးသား” “ဒါပေမယ့် ကျွန်မအမေက ခင်ဗျားကို ချစ်တုန်းပဲလား” ဗိုလ်ကြီးဖြိုး ခဏတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “ငါမသိဘူး” “ကျွန်မသိတယ်။ သူ ခင်ဗျားရဲ့ လည်ဆွဲကို အမြဲဆွဲထားတယ်” ဗိုလ်ကြီးဖြိုးရဲ့မျက်လုံးတွေ လင်းလက်သွားသည်။ “တကယ်လား” “ဟုတ်တယ်။ ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက သူ့အိတ်ထဲမှာ တွေ့ဖူးတယ်” အဲဒီနေ့ကစလို့ ဖြိုးနဲ့ ထက်ထက်ဟာ ပိုပြီးရင်းနှီးလာသည်။ သူမဟာ ဖြိုးရဲ့စခန်းကို မကြာခဏလာလည်တယ်။ ဖြိုးက သူမကို လက်နက်ကိုင်တတ်အောင် သင်ပေးတယ်။ စစ်ရေးဗျူဟာတွေ သင်ပေးတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီရင်းနှီးမှုဟာ သားအဖကြားက မေတ္တာလား... ဒါမှမဟုတ် တခြားအရာတစ်ခုလား... ထက်ထက်ဟာ ဖြိုးကို ကြည့်တိုင်း သူမရဲ့နှလုံးသားက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ခုန်လာသည်။ ဖြိုးကလည်း ထက်ထက်ကိုကြည့်တိုင်း ဆုပြည့်ငယ်ငယ်တုန်းကို ပြန်မြင်နေရသည်။ ဒါဟာ မဖြစ်သင့်တဲ့ မေတ္တာ။ ဒါပေမယ့် နှလုံးသားက ဘယ်တော့မှ ဆင်ခြင်တတ်တဲ့ ဦးနှောက်ကို နားမထောင်ဘူး။ တစ်နေ့မှာ ထက်ထက်ဟာ ဖြိုးရဲ့စခန်းမှာ နေခဲ့ပြီး ညနေခင်း မီးပုံဘေးမှာ ထိုင်နေကြသည်။ “အဖေ... ကျွန်မ ခင်ဗျားကို မေးစရာတစ်ခုရှိတယ်” “မေးပါ” “ခင်ဗျား ကျွန်မကို သမီးလို့ပဲ မြင်လား” ဗိုလ်ကြီးဖြိုး ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်သွားသည်။ “ဘာမေးတာလဲ” “ကျွန်မ ခင်ဗျားကို ကြည့်တိုင်း... ကျွန်မရဲ့နှလုံးသားက တစ်မျိုးတစ်ဖုံ ခုန်တယ်။ ဒါပေမယ့် ခင်ဗျားက ကျွန်မအဖေမို့လို့ မဖြစ်သင့်ဘူး” ဗိုလ်ကြီးဖြိုးရဲ့မျက်နှာ မာကျောသွားသည်။ “ထက်ထက်... ဒီလိုစကားမျိုး နောက်တစ်ခါ မပြောနဲ့” “ဒါပေမယ့်...” “ငါ မင်းအဖေ။ ဒါပဲ။ ဒီစကားကို ဘယ်တော့မှ မေ့မနေနဲ့” ဖြိုးဟာ ထရပ်သွားပြီး တဲထဲကို ဝင်သွားသည်။ ဒါပေမယ့် သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ပြည့်နေသည်။ သူဟာ ထက်ထက်ကို သမီးလို့ပဲ မြင်ချင်ပေမယ့်... သူမဟာ ဆုပြည့်ရဲ့ပုံစံအတိအကျ။ ငယ်ငယ်တုန်းက သူချစ်ခဲ့ရတဲ့ ဆုပြည့်။ ဒီခံစားချက်တွေကို သူ ဖုံးကွယ်ထားရသည်။

အခန်း (၅)

ဒီလိုနဲ့ လများစွာ ကုန်ဆုံးသွားသည်။ ဆုပြည့်ဟာ သတင်းတွေကြားရင်း စိတ်ပူနေမိသည်။ ထက်ထက်ဟာ ဖြိုးရဲ့စခန်းကို မကြာခဏသွားနေတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့ ဒေါသဖြစ်မိသည်။ “ထက်ထက်! မင်း ဘာလို့ သူ့ဆီသွားနေတာလဲ” “သူက ကျွန်မအဖေပဲ” “သူက မင်းအဖေမဟုတ်ဘူး! ဦးတိုးပဲ မင်းအဖေ” “ဦးတိုးက ပျောက်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲအမေ။ သူပြန်လာမယ်လို့ ထင်သေးလား” ဆုပြည့် ခဏတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “ပြန်လာမယ်” “အမေ ဦးတိုးကိုပဲ ချစ်လို့လား။ ဗိုလ်ကြီးဖြိုးကို မချစ်တော့လို့လား” “မင်း...” “အမေရဲ့လည်ဆွဲထဲမှာ သူ့နာမည်ရှိတယ်။ ကျွန်မသိတယ်” ဆုပြည့်ရဲ့မျက်နှာ ဖြူဖပ်သွားသည်။ “မင်း... မင်းဘယ်လိုသိလဲ” “ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက ဖွင့်ကြည့်ဖူးတယ်” အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မိခင်နဲ့သမီး မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြသည်။ “အမေ... ကျွန်မကို ဖြေပါ။ အမေ ဘယ်သူ့ကို ပိုချစ်လဲ” ဆုပြည့်ရဲ့မျက်ရည်တွေ ကျလာသည်။ “ငါ... ငါမသိဘူး” “ဒါဆို နှစ်ယောက်လုံးကို ချစ်တယ်ပေါ့” “ဒါပေမယ့် မင်းကို ပြုစုခဲ့တဲ့သူက ဦးတိုးပဲ။ သူ့ကို ငါသစ္စာဖောက်လို့ မရဘူး” “ဒါပေမယ့် ဗိုလ်ကြီးဖြိုးကို သစ္စာဖောက်ပြီးသား မဟုတ်လား” ဆုပြည့် ဘာမှမပြောနိုင်ဘဲ ရှိနေမိသည်။ ထက်ထက် ပြန်လှည့်ထွက်သွားသည်။ တံခါးပိတ်သွားတဲ့အခါ ဆုပြည့်ဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျပြီး ငိုမိသည်။ သူမဟာ ဘဝမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ ချဖို့ အမြဲခက်ခဲခဲ့သည်။ အခုလည်း ဒီလိုပဲ။ ဖြိုး... ဦးတိုး... နှစ်ယောက်ကြားမှာ သူမ လွင့်မျောနေမိသည်။ ဒါပေမယ့် အခု ထက်ထက်ပါ ဒီကြားထဲမှာ ပါလာပြီ။

အခန်း (၆)

တစ်နေ့မှာ သတင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဦးတိုး ပြန်ပေါ်လာပြီ။ ဒါပေမယ့် သူ့ဘေးမှာ ဒေါက်တာသင်း ရှိနေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ မြန်မာနိုင်ငံကို ပြန်လာကြသည်။ သတင်းထောက်တွေရှေ့မှာ ဦးတိုးက “ဒေါက်တာသင်းက ငါ့ရဲ့ဇနီး” လို့ မိတ်ဆက်လိုက်သည်။ ဆုပြည့်ဟာ ဒီသတင်းကို ကြားတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို နေခဲ့သည်။ ဒါပေမယ့် အတွင်းစိတ်ထဲမှာ လှိုင်းလုံးကြီးတွေ ရိုက်ခတ်နေသည်။ ထက်ထက်ကတော့ ဒေါသထွက်သွားသည်။ “သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုလုပ်ရဲတာလဲ” “ထက်ထက်... မင်းအဖေ ပြန်လာပြီဆိုတော့ ဝမ်းသာစရာပဲ” “သူ ကျွန်မအဖေ မဟုတ်တော့ဘူး! သူက တခြားမိန်းမနဲ့ လက်ထပ်သွားပြီ” ထက်ထက်ဟာ ဗိုလ်ကြီးဖြိုးဆီ ပြေးသွားသည်။ ဖြိုးရဲ့စခန်းမှာ ရောက်တော့ ဖြိုးက သတင်းကို ကြားပြီးသား။ “ငါသိတယ်” “အဖေ... ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ” “မင်း ငါ့ဆီမှာပဲ နေ” “ဒါပေမယ့် အမေ...” “မင်းအမေ သူ့ဆီပြန်သွားမှာလား” ထက်ထက် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မသိဘူး” “ဒါဆို ငါတို့စောင့်ကြည့်ရမယ်” ဒီလိုနဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကြာတော့ ဆုပြည့်ဟာ ဦးတိုးနဲ့တွေ့ဆုံဖို့ သွားသည်။ ဦးတိုးရဲ့အိမ်ကြီးရှေ့မှာ ရောက်တော့ ဒေါက်တာသင်း တံခါးဝမှာ ရပ်နေသည်။ “ဆု... မင်းရောက်နေပြီလား” “သင်း... မင်း ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်တာလဲ” “ဘာလုပ်တာလဲ” “ဦးတိုးကို လိမ်ညာပြီး မင်းဇနီးလို့ ပြောတာ” ဒေါက်တာသင်းရဲ့မျက်နှာ မာကျောသွားသည်။ “ငါ မလိမ်ညာဘူး။ သူ့ကို ငါပြုစုခဲ့တယ်။ သူ့အသက်ကို ငါကယ်ခဲ့တယ်” “ဒါပေမယ့် သူ့မှာ မိသားစုရှိတယ်” “မိသားစု? မင်းကို ပြောတာလား။ မင်း သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မချစ်ခဲ့ဘူး။ မင်း ဗိုလ်ကြီးဖြိုးကိုပဲ ချစ်တယ်” ဆုပြည့် ဘာမှမပြောနိုင်ဘဲ ရှိနေမိသည်။ “ငါ ဦးတိုးကို ချစ်တယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ တစ်ဖက်သတ် ချစ်ခဲ့တယ်။ အခု သူ ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေတယ်။ ငါ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မလွှတ်ဘူး” “သင်း...” “မင်း မင်းရဲ့ဗိုလ်ကြီးဖြိုးဆီ ပြန်သွား။ သူလည်း မင်းကိုပဲ ချစ်နေတုန်းပဲ” ဒေါက်တာသင်း ပြန်လှည့်ထွက်သွားပြီး တံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်။ ဆုပြည့် ရပ်နေမိသည်။ သူမရဲ့ဘဝဟာ တံခါးပိတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

အခန်း (၇)

နောက်ဆုံးမှာ ဆုပြည့်ဟာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ သူမဟာ ဗိုလ်ကြီးဖြိုးဆီ သွားမယ်။ ဖြိုးရဲ့စခန်းကို ရောက်တော့ ထက်ထက်က ရှေ့ဆုံးက ပြေးထွက်လာသည်။ “အမေ!” “ထက်ထက်” နှစ်ယောက်သား ဖက်ထားလိုက်ကြသည်။ ဗိုလ်ကြီးဖြိုး တဲထဲက ထွက်လာပြီး ရပ်နေသည်။ “ဆု” “ဖြိုး... ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ” “ဘာဆုံးဖြတ်လိုက်လဲ” “မင်းနဲ့ပဲ နေမယ်။ ထက်ထက်နဲ့အတူ” ဗိုလ်ကြီးဖြိုးရဲ့မျက်လုံးတွေ လင်းလက်သွားသည်။ ဒါပေမယ့် ချက်ချင်းပဲ မှိန်သွားပြန်သည်။ “ဒါပေမယ့် ဦးတိုး...” “သူ့မှာ သင်းရှိနေပြီ” “မင်း သူ့ကို ချစ်လို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို ပြန်ယူချင်လို့လား” ဆုပြည့် ခဏတိတ်ဆိတ်သွားသည်။ “နှစ်ခုလုံး” ဗိုလ်ကြီးဖြိုး ရယ်မောလိုက်သည်။ “မင်း ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲဘူး။ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရင် အမြဲခက်တယ်။ လောဘလည်း ကြီးတယ်” “ဖြိုး...” “ကောင်းပြီ။ မင်းရောက်လာတော့ ငါလက်ခံတယ်။ ဒါပေမယ့် သတိပေးချင်တာတစ်ခုရှိတယ်” “ဘာလဲ” “ငါဟာ အရင်တုန်းက ဖြိုးမဟုတ်တော့ဘူး။ စစ်ပွဲက ငါ့ကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပြီ။ ငါဒေါသကြီးတယ်၊ ရိုင်းတယ်။ မင်း ဒါကို လက်ခံနိုင်ရမယ်” ဆုပြည့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “လက်ခံမယ်” ဒါပေမယ့် သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဦးတိုးအတွက် နေရာတစ်နေရာ အမြဲရှိနေမယ်ဆိုတာ သူမသိနေသည်။ ဒါဟာ သူမရဲ့ကံကြမ္မာ။ နှစ်ယောက်ကြားမှာ လွင့်မျောနေရတဲ့ ဘဝ။ ဒီလိုနဲ့ ဆုပြည့်ဟာ ဗိုလ်ကြီးဖြိုးနဲ့အတူ စခန်းမှာ နေထိုင်လာသည်။ တစ်နေ့မှာ သော်ဇင်ရဲ့ ဒရုန်းတွေ စခန်းကို ဗုံးကြဲလာသည်။ ဆုပြည့် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ဗိုလ်ကြီးဖြိုး သူမကို ကာကွယ်ပေးသည်။ “မကြောက်နဲ့။ ငါရှိတယ်” စစ်ပွဲရဲ့ကြားထဲမှာ ဆုပြည့်ဟာ ဖြိုးရဲ့ ရဲစွမ်းသတ္တိကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူဟာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့တောင် ရှေ့တန်းကို ဦးဆောင်နေသည်။ ဒီလူဟာ သူမရဲ့ဘဝရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း။ ဒီလူအတွက် သူမ ဘယ်တော့မှ မစွန့်လွှတ်သင့်ဘူး။ စစ်ပွဲပြီးသွားတဲ့အခါ ဆုပြည့်ဟာ ဖြိုးရဲ့လက်ကို ကိုင်ထားလိုက်သည်။ “ဖြိုး... ငါ မင်းနဲ့အတူ အဆုံးထိ ရှိမယ်” “ကတိပေးနိုင်လား” “ကတိပေးတယ်” ဒါပေမယ့် ဒီကတိကို သူမ တကယ် တည်နိုင်မလား။ သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဦးတိုးရဲ့မျက်နှာက ပြန်ပေါ်လာသည်။ ဘယ်တော့မှ ပြီးပြည့်စုံမှာ မဟုတ်တဲ့ မေတ္တာတွေ။ ဘယ်တော့မှ အဆုံးသတ်မှာ မဟုတ်တဲ့ ဒီဇာတ်လမ်း။ ဆုပြည့်ဟာ ပြတင်းပေါက်ကနေ အဝေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမရဲ့ဘဝဟာ ဒီလိုပဲ ဆက်သွားနေဦးမှာလား။ နှစ်ယောက်ကြားမှာ လွင့်မျောနေရင်း။ အဖြေမရှိတဲ့ မေးခွန်းတွေနဲ့အတူ။ (ဇာတ်လမ်း ဆက်ရန်)